အဆင့္ၿမင့္ပညာေရး အားမရ

ရန္ကုန္၊ မႏၱေလး၊စစ္ေတြ၊ ေတာင္ၾကီး၊ ျမိတ္ စေသာ တကၠသုိလ္မ်ားတြင္ တကၠသုိလ္ပညာေရးကုိ ျပန္လည္ အဆင့္ျမွင့္ရန္ ဆရာဆရာမမ်ား၏ ၾကိဳးစားမႈမွာ ရာႏႈန္းျပည့္ မေအာင္ျမင္ေသးေၾကာင္း သိရသည္။

“ေက်ာင္းေတြ ျမိဳ႕ျပင္ထုတ္ခ်င္ရင္ ေက်ာင္းသားေတြ ေက်ာင္းအိပ္ေက်ာင္းစား တက္လုိ႔ရေအာင္ အေဆာင္ေတြ လုပ္ေပးရမယ္။ ျမန္မာျပည္ အေနအထားအရ ဒီအေဆာင္ေတြမွာ ေက်ာင္းသားမိဘေတြ ကေလးေတြကုိ ေစ်းသက္သက္သာသာနဲ႔ ထားႏုိင္ေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္။ ေန႔ေက်ာင္းတက္တဲ့ ကေလးေတြ မ်ားရင္ သြားလာေရးအဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးရမယ္။ ဒီအေျခခံေတြ ဘာမွ မရွိဘဲ တကၠသုိလ္ေတြ ဖြင့္တာလဲ အျပစ္ေတာ့ မတင္မိဘူး။ မဖြင့္တာနဲ႔စာရင္ ေတာ္ေသးတာေပါ့။ မေတာ္တာက ခုထိ ဘာမွ ျပင္မေပးဘဲ ဒီတိုင္း လႊတ္ထားတာ” ဟု ရန္ကုန္တကၠသုိလ္ေက်ာင္းသားေဟာင္း ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္ တဦးက ေျပာၾကားသည္။

ေက်ာင္းသား ၄၀၊ ၅၀ ရွိေသာ အတန္းမ်ားတြင္ အထူးျပဳႏွင့္ သာမန္ ဘာသာရပ္မ်ား သင္ၾကားခ်ိန္မ်ားတြင္ ေက်ာင္းသားအမ်ားစု ကင္တင္းႏွင့္ အျခား စုရပ္မ်ား ေရာက္ရွိေနျပီး အတန္းထဲတြင္ လူနည္းေနတတ္သည္။ ပရက္တီကယ္ေခၚ လက္ေတြ႔ခန္း ၀င္ရခ်ိန္မ်ားတြင္လည္း မလာေရာက္ၾကဘဲ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကုိ လူစားထုိး လက္မွတ္ထုိးခုိင္းၾကသည္။ “လက္ေတြ႔ခန္း ၀င္ခုိင္းတယ္ဆုိတာ တကယ္တတ္ေစခ်င္လုိ႔ပါ။ ဒါေလးေတာင္ တေလးတစား မလာရင္ သူတုိ႔ယူမယ့္ဘြဲ႕ကုိ ဘယ္လုိလုပ္ တကယ္တတ္မွာလဲ”ဟု အဆုိပါ ကြန္ပ်ဴတာပညာရွင္က ဆက္လက္ ေျပာၾကားသည္။

နည္းပညာေကာလိပ္မ်ားတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား စာသင္ခ်ိန္အတြင္း ေက်ာင္းခန္းမ်ားထဲတြင္ ရွိေနေစရန္ စည္းကမ္းမ်ား ထုတ္ျပန္ေသာ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးမ်ားမွာလည္း ေက်ာင္းသားမ်ား၏ မေက်နပ္မႈကုိ ခံယူရသည္။ တတ္ေျမာက္ကၽြမ္းက်င္မႈ မရွိဘဲ စာေမးပြဲ အေအာင္ေပးလွ်င္ အရည္အခ်င္းမမီသည့္ အင္ဂ်င္နီယာမ်ား ေဖာင္းပြလာမည့္ ျပႆနာကုိ ျမန္မာ ဗိသုကာႏွင့္ အင္ဂ်င္နီယာ ေလာကတြင္ ၾကံဳေတြ႔ရမည္ျဖစ္ေၾကာင္း သိရသည္။

၁၉၉၆ ေက်ာင္းသားအေရးအခင္းေနာက္ပုိင္း တကၠသုိလ္မ်ားကုိ ျမိဳ႕ျပင္ေရႊ႔ျခင္း၊ ေက်ာင္းသားမ်ား အေ၀းသင္ ေျပာင္းေအာင္ လုပ္ျခင္း၊ သင္႐ုိးမျပီးမီ စာေမးပြဲစစ္ျပီး အေအာင္ေပးခုိင္းျခင္းမ်ား ျဖစ္ျပီးေနာက္ အဆင့္ျမင့္ပညာေရးနယ္ပယ္မွာ မတည္ျငိမ္မႈမ်ား တုိးျမင့္လာခဲ့ သည္။